Odwiedziło nas

Dziś50
W tym tygodniu377
Od otwarcia strony541791

 
 
 
Parafia Chodów

Kościół w Chodowie

Plebania
 
Kaplica cmentarna w Chodowie

 Miejsce po spalonym kościele w Chodowie

 
 Przydrożna kapliczka w Chodowie

Wnętrze Kapliczki

DZIEJE  PARAFII CHODÓW

Historyk Bożogrobców X. Nakielski w swem dziele Miechovia, podaje, że kościół parafjalny w Ohodowie w 1281 roku wzniósł i postawił Zawiśza z Kurozwęk, biskup krakowski, herbu Eóża (Po­raj). Starowolski dodaje „in'villa patrimonii sui"... ') Na erekcji podpisany Świętosław, kan. krakowski 2J. Erekcya znajduje sie, w kodexie Małopolskim w tomie III str. S38.
Michał z Radomska (13J5—1424), proboszcz Miechowitów za pozwoleniem króla Władysława Jagiełły nabył dla klasztoru mie­chowskiego wieś Chodów od rycerza Dobiesława z Grzybowa, herbu Róża (L. B. III. 17). (1417—143.) Nakielski podaje, że Marcin V papież wsie Uuiejów, Chodów, Chełm i Wroeieryż, oddzieloue od konwentu Bożogrobców miechowskich, daje konwentowi św. Jadwigi w Stradomiu dnia 6 listopada 3 roku swych rządów (to jeat 1420 r.)
W 1440 r. stał w Chodowie kościół parafjalny, drewuiany pod wezwaniem   św.   Jana Chrzciciela.    Kmiecie   dawali dziesięcinę plebanowi w Chodowie i plebanowi w Uniejowie (potem klasztorowi miechowskiemu). Dawny kościół spalił się 30 września 1720 roku. Na jego miejscu w 1723 r. X. Baltazar Wróblewski obudował nowy'). Stawiał go majster Kloslakiewicz, zaś frater Feliks malował.
Kościół w Cbodowie, drewniany, na podmurówce, w kształcie łodzi wystawiony, tarcicami obity, składa się z nawy i prezbyterjum zakończonego ściętym czworobokiem. Od strony Ewangelii główne­go ołtarza, zuajduje się wejście do zakrystyi. Przy głównych drzwiach stała dawniej dzwoniea. Przed laty rozebrano ją, a na jej miejsce wzniesiono krucbtę. W obu chórach — podsiebitka. Okien w nawie dwa, w prezbyterjum jedno. Wszystkie od południa. Wejść do kościoła trzy: w głównej kruchcie dwa boczne, trzecie przez zakrystje,.
Kościół posiada trzy ołtarze: W głównym, ozdobionym 4 ko­lumnami, miedzy któremi stoją figury św. Apostołów Jana i Pawła, mieści się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Obraz na zasuwie przedstawia św. Józefa, obok którego etoi Dziecię Jezus, wskazujące na rozłożoną książkę. W górze obraz św. Mikołaja. Obok stoją dwa wazony z kwiatami — w rzeźbie. W nastawie tego ołtarza mieszczą się dwa relikwiarze ze szczątkami św. Fausta, Jozafata, Kamili i in' świętych. Obydwa ołtarza, w nawie stoja.ce, pochodzą, i XVI wieku  XVI wieku.i XVI wieku.
Ołtarz po stronie Ewangelii zawiera rzeźbę przedstawiającą Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny. Nad głową Najświętszej ■ Panny dwaj aniołowie trzymają korong. Z boku Najświętszej Pan­ny—Bóg Ojciec i Syn Boży w koronach. Obok po aniołku, z kto■ rych jeden gra na gitarze, drugi na skrzypcach. Nad całością Duch św. W górnej części ołtarza obraz wyobraża św, Wojciecha. Na szczycie krzyż miechowitów. Na tytn ołtarzu stoi piękny relikwiarz ze szczątkami św. Gaudentego, Generosa, Maxyma, Stanisława, Ulu-nainaty, Sewery, Douata, Justyna, Prospera, Justy, Urbana i Simplika.
Ołtarz po 3tronie przeciwległej był w kształcie tryptyka. Dziś—kompozyt. Środkowy obraz późniejszy, sięga początków XVIII wieku i wyobraża Chrzest Pana Jezusa. Boczne skrzydło od strony Ewangelii wyobraża św. Katarzynę; od strony Epistoły—św. Agnie­szkę. Na wspornikach dwuch kolumn tego ołtarza są herby Bato­rych: 3 wilcze zęby, nad którymi unosi się kapelusz z chwastami. Między wspornikami mieści się podłużna deska, na której malowidło wyobraża kilkanaście postaci w klęczącej pozyoyi adorujących I1IS. Z lewej strony od widza klęczy kardynał Andrzej Batory, przełożo­ny miechowitów,   w   purpurowym   mantolecie   na komży.   Ręce ma złożone, twarz bez zarostu. Przed nim biret czerwony na książce, /a kardynałem trzech boźogrobców klęczy. Ręce maj^ złożone. Pierwszy w rękach ma biret. Po prawej stronie Imienia Jezus, siedm postaci świeckich; są to ludzie różnego wieku i stanowiska. Przed pierwszym leży kapelusz. Spód tryptyka posiada trzy obrazy: Środkowy wyobraża upadek Chrystusa Pana, którego męczą dwaj oprawcy w zbroi. Obrazek na prawo wyobraża Najświętszą Maryę Pannę wstępującą po schodach do świątyni. Odprowadzili Ją Ro­dzice i jakby św. Józef. Przy ołtarzu czeka na Maryę arcykapłan. Na ołtarzu—skrzynia złota i przykazania. Scena w obrazku na le­wo wyobraża arcykapłana, zrucającego ze stołu 14 pieniążków. Pra­wą ręką dotyka męczennicę, która jakby się przed nim uniewinnia­ła. Ręce ma złożone, na piersiach. Obok niewiasta, przygnębiona, smutna, w czerwonej szacie i białej chustce, mająca ręce złożone, odwrócona wychodzi... cofa się. W głębi dom widać. Między arcy­kapłanem i pierwszą niewiastą umieszczony rok 1514 (czwórka ma kształt herbu Nałęcz).
Pamiątki. Obrazek na desce, na tle gipsowem malowany z XV wieku, wyobrażający Zaśnięcie Najświętszej Maryi Panny wpo­śród Apostołów, z których jeden dmucha w kadzielnicę. Monstran­cja srebrna w wytłaczane kwiaty z XVII wieku, przerobiona w XVIII wieku.    Kielich, dar rodziny Hłasko 1911 r.
Dzwoniec postawił z drzewa obecny prób. X. Adam Kołda. Mieści ona dwa dzwony. Na niniejszym czytamy: „A. D. 1591 Sit nomen Domiui benedictum
Na większym: „Ad laudem Dei B. V. Mariae et S, Joannis Bapt. lionorera reparata oura Stanialai Wyszegradien. Plebani Chodov. Ao MDCXXV.    Chrystus Pan i 2 osoby.
Z pośród lip rosnących przy kościele wyróżnia się ogromem, rosnąca w stronie Ewangelii głównego ołtarza czyli w kącie połudn. wschodnim cmentarza.
Z pozostałych dokumentów i metryk wiemy, że pleban miał czterech poddanych. Każdy zagrodnik pieszo w tydz'ea 3 dni od­rabiał, chałupnik dzień jedon. W 1749 r. kościół miał zjpis 1000 złotych na synagodze żarnuwskiej.

Plebani do XIX w.

W 1424 r. Audrzej pl. (vide Nakielski, str. 408).    W 1460 r. Jan pl., w 1529 r. Jakób, w 1601 r. Fr. Francziszek Psarski, yl. Do 1619 r. Od 1619 r. Stanislaus Wyazogradiensis. W 1619,20,27 r. miał po jednym ślubie. Żył w 1630 r. W 1643—82 r. Jakób Ra-d-zyetaowiez „tituli 8. Joannis Bapt. pleoantu Chodoyieusis". Od 1662—64 r. fen Pozarzeeki, pl. eta., miechowita. Od 1664 r. Bal-tazar Nieprozewicz do 1676 r. Od 1677 r. Jacek Lutecki. W 1098 roku Aleksander Szułoszowaki, za którego Frane. z Berabiau Dem-biński i Chrystyna kasztelanowa sandeeka sprawili puszkę srebrną. W 1721 r. Baltazar Wróblewski,   w 1760 r. Augustyn Fołtynowicz. W 1761 r. Wacław Mickiewicz, o którym taką czytamy w miejscowych aktacb wzmiankę: „mąż uczony w Teologii, w Prawie, Historyi, Filozofii biegły, kaznodzieja wyborowy. Oprócz rodowite­go i łacińskiego, hebrajski, grecki po części, a włoski, francuski języki doskonale posiadał, jak świadczy dzieła przez niego do dru­ku podane". Znane jest dzieło tego kapłana port tytułem „De Anti-quitate, soienuitate et perenuitate meinoriae sepuletri Domini Nostri Jesu Christi". (1762 r.) i in.
W 1768 r. Aleksander Gajewski, stąd poszedł do Żarnowca, potem na Szlązk do Chrzanowa i Bytomia. Po nim był Stanisław Oereha pl.    W 1780 r. Andrzej Barankiewicz pl.
"W 1791 r. Jakób Serwacy Dobrzyński, plv którego list win­szujący godności dziekaiskiej X. Kacprowi Nowackiemu, proboszczo­wi Niedźwiedzia i G-ooczy jest w miejscowych aktach. W 1797 roku X. Banaszkowski, prób. ch. Dnia 7 kwietnia 1908 r. zmarł w Ch. X. Piotr Opalski, pl. miejscowy.

 
 


© 2017 Charsznica.info
Webmaster - Sołtys